Zielsverhalen
Een bron van inspiratie
Mijn doel is het doorbreken van het stilzwijgen rondom mentale gezondheid.
Soms laat iets zich pas voelen
als je er woorden voor ziet.
In deze verhalen schrijf ik over wat van binnen gebeurt
maar niet altijd zichtbaar is.
Over dragen
doorgaan
en het moment waarop dat niet meer lukt.
Misschien herken je er iets van jezelf in.
Je hoeft er niets mee
alleen even lezen mag.
Zonnestalen zoeken
Turend uit het raam kijk ik naar buiten.
Het is een zonnige dag.
In mijn hoofd is het onweer.
Al uren.
Dagen.
Weken.
Ik weet niet meer hoe zon in mijn hoofd eruitziet.
De dagen voelen hetzelfde.
Alsof ik in wintermodus sta
slaapstand, maar dan wakker.
Misschien zelfs té wakker.
Mijn hoofd neemt alles op.
Geluiden, prikkels, emoties.
Alles komt tien keer zo hard binnen.
Ik wil vluchten.
Vluchten voor mijn eigen hoofd.
Maar het zit vast.
En ik moet het ermee doen.
Dus: kin omhoog.
Door.
Alleen…
hoe ga je door als je niet weet wat morgen brengt?
Als je niet meer weet wie je bent?
Waar begin je dan?
Hoe begin je dan?
Stap voor stap, zeggen ze.
Oké.
Dan begin ik met vandaag
donker en onweer.
En morgen?
Misschien nieuwe kansen.
Ik dwing mezelf tot één klein stapje.
En soms voelt een klein stapje al groot.
En wie weet,
heel misschien,
vang ik ergens een zonnestraal.
Ademruimte
Ademen…
rustig, natuurlijk, vanzelf
Je staat er niet bij stil als je ademhaalt
Het gaat precies vanzelf
Je lichaam weet wat het moet doen
Maar wat als je lichaam je in de steek laat?
Ademen wordt zwaar
Vermoeiend
Onregelmatig
en niet meer natuurlijk
Je komt adem tekort
Je hartslag schiet omhoog
Paniek
voelbaar in het hele lichaam
Reactie op…
Het leven
Het leven dat nu zwaar is
En bijna niet meer te dragen
Mijn lichaam weet het
Mijn lichaam voelt het
Ik kan mijzelf niet langer voor de gek houden
Mijn lichaam trapt er niet meer in
Mijn kop moet uit het zand
En het wordt tijd dat ik rust krijg
Rust, helen, ademen
Dat is het
Zware deken
Hoe voelt dat nou?
“Hoe voelt wat?”
“Nou… depressief zijn.”
Oh. Dat.
Het voelt alsof er een deken over je heen ligt.
Een zware, dikke deken.
Niet warm en veilig,
maar zwaar.
Het voelt donker.
En vermoeiend.
De tranen prikken achter je ogen,
maar ze komen niet.
Je wilt schreeuwen,
maar er is geen geluid.
Je ademt,
maar het voelt alsof je stikt.
Alsof je gillend over straat loopt
en niemand het ziet.
Je wilt onder de deken vandaan,
maar je zit vast in de plooien.
Dus je blijft liggen.
En je hoopt
dat de deken morgen
iets lichter voelt.
